Czasy w których żył bł. Gwidon z Montpellier, tak bardzo przypominały nasze. Jednocząca się Europa, konflikt cesarstwa z papiestwem, pragnienie powrotu do pierwotnej gorliwości ewangelicznej. Dynamiczne przemiany społeczne i gospodarcze, które powodowały - podobnie jak dzisiaj -  wzrost liczby ubogich, pozbawionych najkonieczniejszych środków do życia. A, gdy dodamy do tego problem dzieci niechcianych, osób chorych i starszych odepchniętych na margines życia, to wyłania się nam z tego, jakże znany nam  z autopsji obraz. Czyżby zatem natchnienia Ducha, którym był posłuszny Gwidon z Montpellier, były również ważne dla naszych czasów? Marta Roben powiedziała kiedyś: “Świat współczesny, nie tyle oczekuje głosicieli Dobrej Nowiny, ale miejsc, gdzie żyje się Ewangelią”. Domy Ducha Świętego, zakładane przez bł. Gwidona w Montpellier, był właśnie takimi miejscami. Miejscami, gdzie każdy potrzebujący mógł doświadczyć płynącej z natchnienia Ducha Świętego pociechy, gdzie uzewnętrzniały się w widoczny sposób owoce Ducha: miłość, radość, pokój..., gdzie z Jego pomocą łatwiej było przeżywać swoje cierpienie i niedolę w łączności z Męką Jezusa Chrystusa. Miejscem, w który w harmonijny sposób, w jednym duchu, współpracowali z sobą: bracia, siostry i ludzie świeccy. Ale zacznijmy od początku...

Bł. Gwidon urodził się w Montpellier ok. roku 1160. Był czwartym synem księcia Guilhema VII i Matyldy księżniczki z Burgundii.  Miał trzech braci i pięć sióstr. W rękach rodziny Guilhemów spoczywała władza w Montpellier od ponad 200 lat. Życie bł. Gwidona z Montpellier (1160-1208) przypada na pontyfikaty siedmiu papieży. Szczególnie znamię na jego dzieciństwie i młodości odcisnęła postać wielkiego papieża Aleksandra III (1159-1181). Papież ten dwukrotnie, w latach 1162 i 1165, był gościem na dworze książąt w Montpellier.

Gdy Gwidon ma dwanaście lat umierają mu rodzice. Po ich śmierci zostaje oddany na wychowanie do Zakonu Templariuszy. Po upływie sześciu lat Gwidon prawdopodobnie w grudniu 1178 roku opuszcza Zakon Templariuszy. Zaraz potem lub w okresie swej pełnoletności tj. najwcześniej około roku 1180, Gwidon funduje pierwszy Dom Ducha Świętego w rodzinnym mieście. W zamyśle Założyciela Zakonu Ducha Świętego dom ten ma być miejscem schronienia i pociechy dla: pielgrzymów, chorych, biednych, samotnych matek, podrzuconych niemowląt, a także wszystkich pragnących nawrócić się i przemienić własne życie.

Organizacja życia zakonnego w Domu Ducha Świętego w Montpellier wydaje się ze wszech miar nowatorska. Bracia Ducha Świętego, Siostry Ducha Świętego i Bractwo Ducha Świętego to trzy gałęzie rodzącej się wspólnoty.

Dom w Montpellier znajdował się na zewnątrz murów miejskich (przy aktualnym „Faubourg de Nîmes”), niedaleko bramy otwierającej się w kierunku przedmieścia Saint Gilles, która nosiła później nazwę „Portalieres du Saint Esprit” (Portal Ducha Świętego). Budynki szpitalne zajmowały tereny znajdujące się na skrzyżowaniu „Drogi Pielgrzymów” i rzeki Merdanson (dzisiaj zwanej Verdanson).  Ich lokalizacja - w pobliżu murów miejskich nad bieżącą wodą, w pewnym oddaleniu od zabudowań mieszkalnych - była charakterystyczna dla większości przyszłych szpitali Ducha Święteg

W latach 90-tych XX wieku po zabudowaniach szpitala Ducha Świętego nie pozostało niemal żadnych śladów. Kilka starych domów, czekających na rozbiórkę przy zaułku Ducha Świętego. Nowe światło na kształt pierwotnego szpitala rzuciły badania archeologiczne, które przy okazji prac miejskich podjęto w 1998 roku. Odkryto wówczas zarysy pierwotnej budowli wzniesionej przez bł. O. Gwidona. Fundamenty oratorium i niektóre elementy budowli wydobyto i przeniesiono w inne miejsce, eksponując je w specjalnie przygotowanym parku. Umieszczono tam także pamiątkowe kamienne tablice, mówiące o dziele bł. Ojca Gwidona z Montpellier.